Çabalar da üşüyor

​Dibi daha geç görmenin faydası nedir ki? Kendi içimdeki atmosferi yırtıyorum dibe indikçe. Eskide kaldığına inandığım buhranlar el ense koşuyorlar yine. Kaçmanın faydası ne? Yazmanın, alttan almanın, hoş görmenin, anlayışın faydası ne? Bi boklar bilmenin, beş gömlek üstte olmanın? Bilmiyorum. Beni ben yapan hiçbir şeyden fayda görmeyen biri olarak söylüyorum bunu. Direksiyonu beynime verdim de ben oyun dışı kaldım sanıyordum, nerden bilirdim yanlış zamanda delireceğimi? Bu kadar soru işareti neden ki diyorum, yaz gitsin işte, üsteleme, düşünme, irdeleme bi şeyi de. Edebilik katma şu işe, kaygısızlığınla övün mesela, tersliğinle övün. Satırların arasında kilometreler olsun, akışı tersine büksün, kime ne? Beynim benden bu kadar diyor sanki, çabaların somutsuzluğu sebep buna. Hani yalnızlığın da sebebi birisiyle paralellik gösteren hislerin alemdarlığını yapamamak da değil, çabanın yalnızlığı mı diyeyim?  Ya da "çaba"nın bir türlü "lar" eki alamaması? Çabam üşüyor anla işte amına koyayım.